Bardzo polecam!

To bardzo dobrze napisana historia:)

Wiem, mam do niej szczególny sentyment, bo napisała ja mama autystycznej dziewczynki, ale czytałam już wiele historii porodu, diagnozy, rehabilitacji i nie każdą czytało się tak dobrze jak "Huśtawkę".

Tutaj można ją kupić.

Na niemal każdej stronie odnajduje siebie, szczególnie w tych miejscach o braku snu:)

Zaczęłam przypominać sobie jak to my uczyliśmy Wu samodzielnego spania, powoli krok za krokiem, dalej od jego łóżka, spanie na materacu na podłodze, przy drzwiach, raz ja, raz mąż... A Wu nauczył się spać sam w momencie kiedy zaczął się czas dojrzewania (koszmarny czas, nie rozumiał co się z nim dzieje). W pewnym momencie zrozumiał, że czas nocny to jego prywatny, intymny czas i "wyrzucił" nas ze swojego pokoju:)

Tylko czasami bierze moją poduszkę i kładzie na swoje łózko, wtedy wiem, że coś mu dolega.

Tak, zdecydowanie rodzice dzieci niepełnosprawnych cierpią na brak snu. Na szczęście Ka (zespół Downa) zasypia o 21.00 i śpi do 7.00 :)

Fantastyczne są rozmowy Agnieszki z córką...zazdrość mnie zżera. Ale też nie wiedziałabym co odpowiedzieć na pytanie jak św. Mikołaj może roznosić prezenty skoro nie żyje...